احکام و آداب جنگ در نهج البلاغه

توضیح

پیش از جنگ اتمام حجت می‌کرد: علی علیه السلام در هریک از سه جنگی که بر او تحمیل شده است، مباحثات و مکاتبات مفصلی با سران دشمن داشته است که از آنها استفاده می‌شود که چه‌قدر از جنگ و خونریزی کراهت و نفرت داشته است و تا آنجا که ممکن بوده می‌خواسته است، با مذاکره و بحث و نصیحت، دشمن سنگدل و گمراه، به راه آید و لجاجت و سرسختی را کنار بگذارد برای اینکه جنگ صفین واقع نشود، تنها شانزده نامه به معاویه نوشته است 12 که در نهج البلاغه مذکور است، در کتب تاریخ هم نامه‌های دیگری دیده می‌شود و برای عمر و عاص و دیگران هم نامه نوشته است، در اینجا به قسمتی از نامه‌ها اشاره می‌شود: الف-اینک وقت آن رسیده که با چشم بینا از واقعیتها به سود خود بهره گیری، تو در ادعای اباطیل و جعل اکاذیب، و خود بزرگ‌بینی، و ربودن و بدست آوردن چیزی که (12)-این نامه‌ها به قرار زیر است:6 و 7 و 8 و 9 و 10 و 17 و 28 و 30 و 32 و 37 و 48 و 49 و 64 و 65 و 73 و 75 حق نداری(بیت المال و حکومت بر مسلمین)به راه پیشینیانت می‌روی، تا از حق فرار کنی و چیزی را که از خون و گوشتت برای تو ثابت‌تر است(خلافت من)انکار ورزی.
واژه های کلیدی: جنگ، صفین، نهج البلاغه، علی (ع)، جنگ جمل، شمشیر.