بررسی فقهی جرم بغی و محاربه در روایات و قوانین جزایی ایران

توضیح

هرچند که در جرم محاربه در فقه و حقوق تعامل معنایی دارد اما امروزه منظر قانونگذار ایران با نگرش به مفهوم شناسی بغی در متون فقه که قیام بر علیه نظام است انطباقپذیری ساختاری ندارد. این پایان نامه به روش توصیفی تحلیلی با چند سئوال روبروست از جمله اینکه آیا مجازات تعیین شده برای بغی ومحاربه در قانون مجازات اسلامی مصوب سال92 با احکام بغی ومحاربه در فقه تناسب دارد؟ ثانیا آیا جرم بغی ومحاربه در فقه وحقوق از جرایم تعزیری است یا حدی؟ ثالثا ملاک جرم بغی در قانون مجازات اسلامی بعنوان جرم حدی چیست؟ رابعا قانونگذار با کدام استدلال جرم بغی و محاربه را بعنوان جرایم علیه امنیت قلمداد گردیده است؟ اهداف اصلی که در این موضوع مورد توجه قرار گرفته عبارت است از شناسایی معیار جرم بغی در قانون مجازات اسلامی 92 ، تبیین جرم بغی و محاربه در روایات و تعیین ویژگی‌های جرایم علیه امنیت و در باب اهداف فرعی ارائه تعریفی جامع از جرم محاربه و افساد فی الارض از منظر شرعی و حقوقی می‌باشد. برآیند اینکه، هر چند در تطبیق محاربه در شرع و قانون جزایی یکسان سازی جرم انگاری و پاسخدهی وجود دارد؛ اما در جرم بغی با توجه به تعزیری بودن و عدم تعیین سازی مجازات آن توسط شرع، اما مشاهده می‌گردد که پاسخدهی به آن در حقوق کیفری ایران و احتساب جرایم حدی، انطباق‌پذیری با پاسخدهی شرعی مشاهده نمی‌شود.
واژه های کلیدی: محاربه، بغی، امنیت، آسایش عمومی، اصل قانونی بودنِ جرم و مجازات ها.