مدیریت تعارض منافع نمایندگان حقوق خصوصی بررسی در فقه امامیه و حقوق ایران و کانادا

توضیح

تعارض منافع موقعیتی است که منافع شخصی فرد بر منافع حرفه ای اش تأثیر می گذارد. در این مواقع ممکن است نماینده مسئولیت خود نسبت به حفظ منافع اصیل را نادیده بگیرد. به منظور مدیریت این موقعیت ها و مقابله با آثار سوء آن، راهکار های متعددی در حوزه های مختلف از جمله حقوقی، فقهی و مدیریتی پیش بینی شده است. آنچه این پژوهش به دنبال پاسخگویی به آن است. این پرسش اساسی است که مدیریت تعارض منافع نمایندگان حقوق خصوصی با توجه به نظام حقوقی ایران و کانادا و فقه امامیه چگونه تبیین می شود؟ پرسش حاضر به صورت توصیفی _ تحلیلی با جمع آوری اطلاعات مورد نیاز به روش اسنادی _ کتابخانه ای به این نتیجه دست یافته است که موقعیت تعارض منافع در انواع نمایندگی حقوق خصوصی رخ می دهد و نیاز به مدیریت و راه حل های حقوقی و به کارگیری مکانیسم حل تعارض منافع دارد، که با اجرای قوانین کلی و جامع می توان به کنترل این شرایط کمک کرد. البته در ارتباط با مصادیق مختلف تعارض منافع بایستی رویکرد اتخاذی قانون گذار متفاوت باشد. تعارض بر حسب تأثیر آن بر سازمان به دو نوع سازنده و ویرانگر تقسیم می شود و مدیران باید در حفظ سطح معینی از تعارض بکوشند. یکی از وظایف مهم وکیل، وظیفه امانی اوست که ملزم است صرفاً در جهت منافعی که به وی اعتماد شده است عمل نماید. در این مسئله پرداختن به قواعدی از جمله «لاضرر» و همچنین قانون تعارض منافع کانادا و طرح مدیریت تعارض منافع ایران و بحث مدیریت متمرکز و غیر متمرکز و طرح نظریه نمایندگی ظاهری که نقطه تعادل مناسبی بین منافع اشخاص در حقوق خصوصی برقرار می کند را به عنوان راه حل هایی برای مقابله با وقوع تعارض منافع در انواع مختلف نمایندگی حقوقی از جمله دستاوردهای مهم این پژوهش در جهت تبیین و حل مشکل تعارض است.
واژه های کلیدی: تعارض منافع، نمایندگی، قاعده لاضرر، مدیریت، وکیل