چالش های حقوقی اثبات نسب در تلقیح مصنوعی؛ مطالعه تطبیقی بین قانون عراق و ایران (فایل منبع موجود نیست)

توضیح

پیشرفت های علمی سبب شده که بسته شدن نطفه انسان از غیر راه شناخته شده (آمیزش) امکان پذیر گردد و تلقیح مصنوعی پدیده ای نسبتاً جدید و زائیده دانش کنونی دنیای بشری است که می تواند موانع باروری را مرتفع و در تولید نسل زوجین کمک شایسته ای بنماید و به خانواده شادمانی لازم را عطا کند. مداخله شخص ثالث در تولید مثل مصنوعی انسان که در سایه پیشرفت های عظیم علمی و با بهره گیری از اسپرم و تخمک، امکان پذیر گردیده، باعث بروز مبحث جدیدی در حوزه فقه و حقوق شده است. تلقیح مصنوعی یکی از مسائل مستحدث است که پیشرفت دانش پزشکی آن را به عرصه فقه و حقوق کشانده و برای آن موضوع سازی کرده است. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی انجام گرفته است و این سوال مطرح می گردد که در اثبات نسب در تلقیح مصنوعی در حقوق عراق و ایران با چه چالش های حقوقی مواجه هستیم؟ یافته ها حاکی از آن است که از مهمترین چالش های اثبات نسب در تلقیح مصنوعی، تعیین پدر بیولوژیکی می باشد همچنین تعدد پدران احتمالی در تلقیح مصنوعی با اسپرم اهدایی، نقش همسر قانونی زن در تلقیح مصنوعی و موارد تلقیح مصنوعی با اسپرم اهدایی و وجود شبهه در رضایت زن، از دیگر چالش هایی ست که در اثبات نسب با آن مواجه هستیم. در حقوق مدنی ایران و عراق در خصوص اثبات نسب از طریق اماره فراش، شهادات واقرار و به روش علمی -آزمایشگاهی انجام می گیرد. طرق اثبات نسب جزو امارات قانونی است و استناد به این طریق تا زمانی است که دلیل دیگر خلاف آن را ثابت نکند.
واژه های کلیدی: تلقیح مصنوعی، نسب، اثبات، رحم جایگزین.